Je ziet het pas.. als je blijft staan en luisteren

In de verte in de beschutting ligt iets op het gras. Een slaapzak, een fles, een stapel boeken, kleding, een rugzak alsof iemand net vertrokken is, of elk moment terug kan komen. Mensen passeren. Sommigen kijken op. Anderen niet. Er wordt gefluisterd. Geruchten zweven tussen de bomen.

In Onder de Bomen ontmoeten we tien jonge spelers. ze bewegen zich door een landschap van verhalen, herin­ne­ringen en echo’s. Ze bouwen beelden, delen gedachten, kruipen in stemmen die niet alleen maar roepen, maar ook fluisteren. Op een plek tussen zicht­baar­heid en afwezigheid, tussen circulatie en verstilling. Een open ruimte vormt het hart van de voor­stel­ling, een plek waar mensen passeren, kijken, voorbijgaan, en toch het gevoel hebben iets te missen. Door lichaam, beweging en taal ontstaat een landschap van observatie, projectie en vraag.

Onder de Bomen is een zintuig­lijke thea­ter­voor­stel­ling over blijven en verdwijnen, over waarneming, projectie en het verlangen om gezien te worden. Onder de Bomen raakt thema’s die leven in onze manier van samenleven: (on)zichtbaarheid, het ervaren van grenzen in systemen, beweging als taal en het zoeken naar ruimte om te zijn.

Onder de Bomen nodigt uit tot kijken zonder te oordelen, een plek om stil te staan in beweging.

Interview regisseur Nikki Manuputty

Wat inspireerde je om deze editie van Starring te regisseren?

De essentie van Onder de Bomen ontstond uit een fascinatie voor wat we wel zien, maar niet echt herkennen. Hoe we in systemen voorbijgaan aan aanwe­zig­heid die niet in de stan­daard­plaatjes past. Mijn drijfveer is om een ruimte te maken waarin dat wat niet vanzelf­spre­kend zichtbaar is, tóch gezien wordt, in taal, beweging en stille vormen van aandacht. Wat mij bijzonder inspireert, is het werken met jongeren. Jongeren hebben een scherpe, intuïtieve blik, ze voelen snel wat niet klopt en zijn niet bang om funda­men­tele vragen te stellen en samen te filosoferen. Ik geloof dat zij ons kunnen helpen om vast­ge­roeste systemen te bevragen, niet alleen maar door te schreeuwen maar ook door stil te zijn op precies het juiste moment. Juist hun waarneming, hun manier van kijken en bewegen door de wereld is een bron van artistieke kracht voor mij.

Wat kunnen jongeren verwachten van het maakproces en de repetities? 

Een open, onder­zoe­kende en veilige ruimte waarin experiment centraal staat. We werken met verschil­lende technieken: beweging, tekst, fysieke verkenning en het gezamenlijk ontwikkelen van materiaal. De jonge acteurs worden uitgenodigd hun eigen perspec­tieven en ervaringen te verbinden met het materiaal, thema’s en daarmee een podium te vinden voor wat zij belangrijk vinden. Het is een gezamenlijk groeiproces, waarin de tekst in de eerste fase veran­der­lijk blijft. Om zo input te geven voor het uitein­de­lijke script dat ik schrijf vanuit gekozen literatuur als inspi­ra­tie­bron. We zoeken samen naar wat werkt, wat raakt, wat blijft hangen. Ik geloof in luisteren als artistiek principe. Wat jij meebrengt, je geschie­denis, je ritme, je lichaam mag er zijn. Dat maakt het repe­ti­tie­proces tot een plek waar je niet alleen leert spelen, maar ook leert voelen wat jouw manier van maken is.

Waarom is Starring volgens jou een unieke kans voor jonge thea­ter­ma­kers?

Starring biedt een podium én een labo­ra­to­rium. Je leert niet alleen spelen, maar ook hoe je kunst kunt maken vanuit je eigen stem, ongeacht achtergrond, lijf of zijn. Het is een context waarin je eigen vragen deel worden van het creatieve proces, een kans die niet alleen technisch, maar filosofisch verdiepend is. De zoektocht naar vorm en betekenis is voor mij als maker even belangrijk als het eindproduct.Voor jongeren betekent dit dat ze kunnen oefenen met het innemen van ruimte, met fouten durven maken, met kwets­baar­heid. En daar zit voor mij de kracht: kunst maken die ademt met wie je bent, in plaats van wie je zou moeten zijn. 

Hoe probeer je als regisseur een veilige en inspi­re­rende omgeving te creëren voor de deelnemers? 

Door eerlijk en open te luisteren. Door kaders te bieden die structuur geven, maar zonder die structuur te beperken tot één antwoord. We onderzoeken samen wat een veilige repe­ti­tie­ruimte is: met aandacht voor ieders behoeften, ritmes en rituelen. Vertrouwen groeit als ruimte wordt gemaakt om te expe­ri­men­teren en elkaar werkelijk te zien en te horen in wat er gedeeld wordt. Mijn ervaring als vrouw van kleur met een zichtbare handicap heeft me geleerd dat veiligheid begint bij echt gezien en gehoord worden. In mijn werkwijze is toegan­ke­lijk­heid en behoeftes hierin geen toevoeging, maar vertrekpunt. Iedereen moet zich welkom voelen in de ruimte, ongeacht hoe je beweegt, spreekt, voelt of denkt. Dat vraagt om flexi­bi­li­teit, empathie en de bereidheid om voortdurend af te stemmen. En ook ruimte te maken om samen te groeien. 

Kun je alvast een tipje van de sluier oplichten over de thema’s of ideeën die je wilt verkennen in deze voorstelling? 

Het gaat over (on)zichtbaarheid in een wereld van circulatie, wat betekent het om echt gezien te worden? Hoe ervaren we het vastzitten aan systemen die ons beperken in wie we kunnen zijn? Onder de Bomen onderzoekt onder meer taal als echo, personages als stem en houding, beweging als geheugen en stilte als ritme. Het stuk nodigt uit om aanwezig te zijn zonder claim, om te voelen wat zich afspeelt in de marges van het zichtbare. Het gaat niet alleen over wat er op het toneel gebeurt, maar ook over wat er ontstaat in de blik van de ander, als je even blijft staan, als je luistert in plaats van kijkt.