DE WERELDVERBETERAAR

Coproductie met Theater Rotterdam
Regie: Erik Whien

We hebben de echo nodig, anders verhongeren we.” Een verbeten filosoof krijgt eindelijk waardering voor zijn werk. Als hij een doctoraat mag ontvangen, wordt hij geconfronteerd mijn zijn isolement en zijn haat voor de wereld, de mens en zichzelf.

In De wereldverbeteraar zien we een filosoof die teruggetrokken leeft in zijn huis, samen met een vrouw. Ooit heeft hij een wetenschappelijk traktaat geschreven ter verbetering van de wereld en vandaag ontvangt hij daarvoor een eredoctoraat van zijn oude universiteit. De voorbereidingen voor de ceremonie worden getroffen. Maar het gaat slecht met hem, hij is verbitterd. Jarenlang werd hij genegeerd en vergeten, maar nu is er dan eindelijk erkenning. Ook lichamelijk is hij zwaar in verval. De wereldverbeteraar bestaat alleen nog maar in zijn hoofd: daar in de diepte van zijn denken, in een donker ravijn, raast een stroom van woorden en gedachten. Een hartstochtelijke tirade tegen de gehele wereld, de mensheid, de kunst, Zwitserland, de liefde en uiteindelijk zichzelf.

De wereldverbeteraar is een herneming bij Theater Rotterdam van de productie die Erik Whien in 2016 bij Toneelschuur Producties veel lof opleverde. Sanne den Hartogh (De Vloer Op, A’dam – E.V.A.) ontving voor zijn vertolking een nominatie voor de Louis D’Or.


Foto: Sanne Peper

SPEELLIJST 2018

De wereldverbeteraar gaat op 10 januari in reprise in TR Witte de With in Rotterdam, gevolgd door een landelijke tournee t/m 20 februari.

Bekijk de volledige speellijst op de website van Theater Rotterdam.


CREDITS

tekst Thomas Bernard regie Erik Whien dramaturgie Rob Klinkenberg geluidsontwerp Wessel Schrik kostuumontwerper Rebekka Wörmann lichtontwerp Casper Leemhuis scriptadvies Suzan Boogaerdt vertaler Hans W. Bax vormgever Julian Maiveld coproductie Theater Rotterdam en Toneelschuur Producties


ERIK WHIEN OVER DE VOORSTELLING

Bernhard schreef een genadeloos eerlijke studie naar de mens, in het bijzonder de denkende mens. In onze voorstelling proberen we door te dringen tot de kern van het stuk, ontdaan van alle ruis. Geen woonkamer, geen spullen, maar de binnenkant van een hoofd. Elk mens heeft gedachten, in de geest kunnen we oneindig ronddwalen en nadenken. Soms is dat bevrijdend, helpt het bewustzijn ons om niet in alledaagsheid te verdrinken, maar minstens zo vaak slaat ons hoofd op hol, en lopen we vast. De Wereldverbeteraar is een weergaloos stuk. Het is ontroerend om te zien hoe deze man steeds dieper wegzakt in zijn eigen woede en zijn onmogelijkheid contact te maken. Eigenlijk beschrijft Bernhard een universele angst van de mens: de angst om alleen te zijn, om alleen achter te blijven.